1- دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران 2- گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران. ، fsa@kashanu.ac.ir 3- دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران. 4- دانشجوی دکتری روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.
چکیده: (709 مشاهده)
زمینه: ازدواج نقش بهسزایی در سلامت روانی و اجتماعی افراد دارد، اما افزایش نرخ طلاق، لزوم بررسی عوامل مرتبط با پایداری ازدواج را نشان میدهد. پژوهش حاضر، با هدف تبیین مؤلفههای مرتبط با بیثباتی ازدواج بر اساس صمیمیت زناشویی و کیفیت رابطه والدین با نقش واسطهگری هوش اخلاقی انجام شده است. روش: این پژوهش به روش توصیفی-همبستگی مبتنی بر مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمامی زوجین شهر تهران بود که از بین مناطق 22 گانه آن، مناطق 17، 18 و 19 در سال 1404 به طور تصادفی انتخاب و از میان آنها 300 نفر به روش نمونهگیری تصادفی خوشهای بررسی شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس صمیمیت واکر و تامپسون(1983)، پرسشنامه کیفیت رابطه والد-فرزند فاین و همکاران(1985)، شاخص عدم ثبات زناشویی ادواردز و همکاران(1987) و پرسشنامه هوش اخلاقی لنیک و کیل(2005) بود. دادههای به دست آمده بر اساس مدلیابی معادلات ساختاری و با استفاده از نرم افزارهای SPSS و SmartPls تحلیل شدند. یافتهها: نتایج نشان داد که صمیمیت زناشویی و کیفیت رابطه والدین به طور مستقیم و معنادار بر بیثباتی ازدواج اثر منفی دارند. همچنین، هوش اخلاقی نقش واسطهگری معناداری در رابطه بین صمیمیت زناشویی، کیفیت رابطه والدین و بیثباتی ازدواج ایفا کرد. شاخصهای روایی و پایایی مدل در سطح قابل قبول قرار داشتند و برازش مدل نیز تأیید شد. نتیجهگیری: نتایج نشان دادند که افزایش سطح صمیمیت زناشویی و بهبود کیفیت رابطه والدین، همراه با تقویت هوش اخلاقی زوجین، میتواند به کاهش بیثباتی ازدواج کمک کند. این یافتهها میتواند مبنایی برای طراحی مداخلات پیشگیرانه و درمانی مؤثر در حوزه خانواده باشد.
