1- دانشجوی دکتری،گروه زبان و ادب فارسی، واحد ساوه، دانشگاه آزاد اسلامی، ساوه، ایران 2- گروه زبان و ادب فارسی، واحد ساوه، دانشگاه آزاد اسلامی، ساوه، ایران ، rahimtaher322@gmail.com 3- گروه زبان و ادب فارسی، واحد ساوه، دانشگاه آزاد اسلامی، ساوه، ایران
چکیده: (725 مشاهده)
زمینه: شعر و عرفان، دو رکن اساسی ادبیات فارسی، همواره راهی به سوی حقیقت گشودهاند. در این میان، جامی، شاعر و عارف نامدار قرن نهم، با آثاری سرشار از مفاهیم اخلاقی و عرفانی، جایگاهی بیهمتا یافته است. مثنوی هفت اورنگ، به عنوان گوهری درخشان از اندیشههای او، هفت داستان عرفانی را در خود جای داده که هر یک، گامهایی بلند در مسیر سلوک معنوی انسان هستند. این اثر، نه تنها از نظر ادبی، بلکه از منظر اخلاقی و عرفانی نیز درخششی ویژه دارد و بازتابی از ژرفای تفکر جامی در راه رسیدن به کمال است. در این پژوهش، بر آنیم تا با نگاهی دقیقتر، اخلاق عرفانی را در این گنجینهی معنوی واکاوی نمائیم. نتیجه گیری: بررسی انجام شده بر روی فضایل و رذایل اخلاقی بیان شده در مثنوی هفت اورنگ جامی نشان میدهد که وی شاعری جامعالاطلاع و متفکری عمیق بوده است که با زیباییهای ادبی و عمق اندیشه خود، مضامین اخلاقی را به خوبی با بیان کلماتی همچون: صبر، عدالت، راستی، قناعت، وفا، حکمت، فتوت، جود، عزلت، بخل، غضب، تکبر، خرص، طمع و... مورد توجه قرار داده است.
