1- گروه آموزشی زبان وادبیات فارسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 2- دانشجوی دکتری، گروه آموزشی زبان وادبیات فارسی، دانشگاه تهران، تهران، ایران ، Kashimahboobeh99@gmail.com
چکیده: (2330 مشاهده)
زمینه: موضوع استعاره در هردوره مورد توجه ادیبان وزبان شناسان قرارگرفته است ونیزبر اساس مطالعات زبان شناسی شناختی، استعاره، صرفاً صنعتی ادبی نیست؛ بلکه اصطلاحی است که یک حوزۀ مفهومی را به کمک حوزۀ دیگری قابل فهم میسازد. مطالعات و بررسیهای لیکاف و جانسون نشان داد استعاره نه تنها قلمرو زبانی؛ بلکه اندیشه و عمل را نیز در بر گرفته است. آنها با طرح اهمیت استعاره در زبان روزمره، براین باورند که ماهیت زبان انسان، استعاری است. استعارۀ مفهومی نگاهی متفاوت به آثار ادبی و صورخیال است. هدف از تحقیق حاضر، بررسی بازتاب استعاری مفاهیم اخلاقی و اجتماعی درسروده های عارف قزوینی است. نتیجه گیری: عارف قزوینی که در زمره شاعران وطن پرست دوره مشروطه و ابتدای قرن بیستم ایران است، در اشعارش، با کمک استعاره، جهان بینی و نگرش خویش نسبت به وضعیت جامعۀ ایران را مطرح کرده است. از مهمترین یافتههای این تحقیق میتوان به بررسی وبیان نمونه های مشخص موفق کاربردهای خیال انگیز استعاری عارف و بسامد نسبی کاربرد انواع استعاره درسروده های عارف اشاره کرد ونیزمی توان نگاه استعاری شاعر را ، به خصوص درآن سرودههایی که دربردارندۀ مفاهیمی چون آزادی، دفاع از حقوق زنان، وطن دوستی، استبداد ستیزی، معضلات اخلاقی و اجتماعی و حقوق شهروندی است مشاهده کرد.
